Nigdy nie przypuszczałam, że zwykły dzień w moim salonie sprawi, że będę skrywać tajemnicę, która może złamać komuś serce. Kiedy odkryłam kłamstwa kryjące się za czarującym uśmiechem pewnego mężczyzny, wiedziałam, że nie mogę odwrócić wzroku.
– Och, kochanie, wyglądasz, jakbyś widziała ducha!
Wpatrywałam się w zdjęcie na telefonie mojej klientki, ściskając buteleczkę z lakierem tak mocno, że aż bolały mnie palce.
Duch byłby łatwiejszy do wyjaśnienia.
Ten uśmiechnięty facet to Danny.
A ja bardzo dobrze znałam jego żonę.
Wpatrywałam się w zdjęcie.
– Przepraszam – powiedziałam. – Ręka mi się ześlizgnęła.
Moja klientka się roześmiała. – Nie obwiniaj się, kochanie. Ta twarz działa na mnie tak samo. Jest wspaniały, prawda?
Przełknęłam ślinę. – Bardzo przystojny.
„Przystojny i bogaty! Dziewczyno, trafiłam w dziesiątkę!”
„Ręka mi się ześlizgnęła”.
Podniosłam szczoteczkę do paznokci i wróciłam do pracy.
Bo kobieta, która spędziła miesiące płacząc na fotelu w moim salonie, zasługiwała na to, by dowiedzieć się, dlaczego jej mąż nie chce jej nawet pocałować na dobranoc.
I nie zamierzałam pozwolić, żeby Danny dalej ją oszukiwał.
Jej mąż nawet jej nie całował.
Ale najpierw musiałam sprawić, żeby moja klientka dalej mówiła.
Na szczęście nie trzeba było jej zbytnio zachęcać.
Zajmuję się paznokciami od prawie pięciu lat i uwierz mi, ludzie opowiadają swojej manikiurzystce absolutnie wszystko.
Nazywam się Raven, mam 29 lat, a zawód manikiurzystki nie był moim marzeniem.
Musiałam sprawić, żeby mój klient dalej opowiadał.
Po ślubie z moim mężem, Marcusem, miałam kłopoty ze znalezieniem stałej pracy. Zapisałam się na kurs stylizacji paznokci, mając nadzieję, że zarobię trochę kasy, dopóki nie pojawi się coś lepszego.
Okazało się, że mam do tego smykałkę.
Poza tym lubię słuchać opowieści klientek.
No, przynajmniej większość z nich.
W zeszły piątek wszedł nowy klient, facet po trzydziestce, w ogromnych okularach przeciwsłonecznych i jaskraworóżowej koszuli. „Kochanie, proszę, powiedz mi, że możesz uratować te dłonie!”
„Nazywam się Julian, a te paznokcie przynoszą wstyd moim przodkom!”
Roześmiałam się. Wydawał się całkiem sympatyczny.
Julian był organizatorem imprez z osobowością większą niż mój salon.
Minęło zaledwie 10 minut od rozpoczęcia jego manicure, kiedy pochylił się do przodu. „Dziewczyno, nie masz pojęcia, jakie mam szczęście”.
„Niech zgadnę. Coś romantycznego?”
Roześmiał się. „Skąd wiesz?!”
„Zawsze wiem, kiedy ktoś jest zakochany!”
Uśmiechnął się szeroko. „Cóż, mam bogatego chłopaka. Naprawdę bogatego”.
„Ma przepiękny dom, zabiera mnie do eleganckich restauracji i kupuje mi wszystko, czego tylko zapragnę!”
„Brzmi jak niezła partia.”
„Och, jest tylko jeden mały problem”.
Przestałam porządkować dokumenty. „Czekaj, serio?”
„Spokojnie! Jego żona prawie nie zwraca na niego uwagi. W zasadzie jest jakby singlem.”
Szczerze mówiąc, zawsze nienawidziłam takich rzeczy, zwłaszcza że sama jestem mężatką. Nie mogłam uwierzyć, z jaką swobodą to powiedział, ale nadal się uśmiechałam.
Pouczanie i kłótnie z klientami nie sprzyjają interesom.
Julian dalej opisywał drogie prezenty i weekendowe wyjazdy, a ja starałam się skupić na jego manicure.
Wtedy wyciągnął telefon. „A tak w ogóle, chcesz go zobaczyć? Jest całkiem przystojny”.
Zawsze nienawidziłam takich rzeczy.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, obrócił ekran w moją stronę.
Ręka mi drgnęła i omal nie przewróciłam lakieru!
„O rany, wszystko w porządku?!”
„Tak, wszystko w porządku”.
Nie było ze mną w porządku.
Taylor jest moją klientką od czterech lat.
Ma 43 lata, jest zabawna, hojna i żoną Danny’ego, zamożnego dewelopera.
Przez lata mówiła o nim, jakby był najlepszym mężem na świecie.
A potem, osiem miesięcy temu, wszystko się zmieniło.
Taylor jest moją klientką.
Danny przestał zabierać ją na randki.
Zaczął wracać do domu późno.
W końcu przeniósł się do sypialni dla gości.
Taylor próbowała wszystkiego.
Romantyczne kolacje. Plany na weekend.
Taylor próbowała wszystkiego.
Podczas jednej z wizyt wpatrywała się w swoje paznokcie i szepnęła: „Raven, czy staję się nieatrakcyjna?”.
O mało co nie upuściłam pilnika. „Taylor, jesteś piękna! Dlaczego tak pytasz?!”
W jej oczach pojawiły się łzy. „Bo mój mąż nie dotknął mnie od miesięcy”.
Opowiedziała mi, że kiedyś czekała na niego do późna, mając na sobie sukienkę, którą jej kupił.
„Czy przestaję być atrakcyjna?”
Danny wrócił do domu, spojrzał na nią i zapytał, czemu wciąż nie śpi.
Przez resztę manicure płakała.
Nigdy bym nie pomyślała, że powód jego zachowania pojawi się w różowych okularach przeciwsłonecznych.
Serce mi waliło, kiedy siedziałam z Julianem, ale zmusiłam się, żeby dalej pracować.
Nie zamierzałam pozwolić mu zobaczyć, jak bardzo to zdjęcie mną wstrząsnęło, zwłaszcza teraz, gdy już dokładnie wiedziałam, co muszę zrobić dalej.
– No więc – zapytałam Juliana – od jak dawna jesteście razem?
„Prawie dziewięć miesięcy”.
Dokładnie wtedy, kiedy małżeństwo Taylor zaczęło się rozpadać!
– Prawie dziewięć miesięcy.
„Oczywiście, kochanie! Praktycznie już się rozstali. Tylko te formalności prawne ciągną się w nieskończoność”.
Taylor nigdy nie wspominała o rozwodzie. Dwa dni wcześniej pytała, czy kupienie Danny’emu prezentu na rocznicę mogłoby pomóc ich małżeństwu.
„Czy jego żona o tym wie?”
„Złożył już wniosek?” – zapytałam Juliana.
„Jego prawnik się tym zajmuje. Najwyraźniej jego żona nie chce, żeby opinia publiczna o tym jeszcze wiedziała”.
Kontynuowałam porządkowanie dokumentów. – Kiedy masz następną randkę?
„W sobotę! W restauracji Bellamy’ego! O ósmej!”
W sobotę Danny i Taylor obchodzą 20. rocznicę ślubu!
Taylor myślała, że jej mąż jest na konferencji biznesowej.
„Jakaś specjalna okazja?” – zapytałam.
„Mówi, że świętujemy naszą przyszłość!”
Julian pochylił się bliżej. „Szczerze mówiąc, jego małżeństwo wygląda na nieszczęśliwe. Nazywa swoją żonę »kosztowną współlokatorką«”.
O mało co nie spiłowałam mu paznokcia krzywo!
Julian zmarszczył brwi. „Kochanie, wszystko w porządku?”
„Po prostu jestem głodna”.
Mimo wszystko się roześmiałam.
Nie miał pojęcia, co właśnie wyjawił.
Kiedy Julian wyszedł, zamknęłam drzwi do salonu i zadzwoniłam do Marcusa. „Myślę, że mąż Taylor zdradza!”
Marcus sapnął. „Czy Taylor wie, że Danny’ego pociągają mężczyźni?”
„Po prostu postaraj się podejść do tego z wyczuciem”.
Zadzwoniłam więc do Taylor i poprosiłam ją, żeby wpadła po zamknięciu.
Taylor pojawiła się z zatroskanym wyrazem twarzy. „Raven, co się stało?”
Wzięłam ją za ręce. „Taylor, nowy klient pokazał mi zdjęcie faceta, z którym się spotyka”.
Jej twarz stała się bez wyrazu. „Nie”.
„Chciałabym, żeby tak było”.
Zakryła usta dłonią. „Mój mąż spotyka się z inną kobietą?”
Pokręciłam głową. „Z mężczyzną o imieniu Julian”.
Taylor zamrugała. „Mężczyzna?!”
Opadła na oparcie krzesła. „O mój Boże!”
Przez kilka sekund nic nie mówiła.
W końcu szepnęła: „Dwadzieścia lat, Raven. Nawet nie wiedziałam, że pociągają go mężczyźni”. Otarła oczy. „Nie osądzałabym go za to. Dlaczego mi nie powiedział?”
„Tak, powinien był być szczery”.
„Tak. Ale Danny powiedział mu, że jesteście w separacji i się rozwodzicie”.
Taylor roześmiała się gorzko. „Serio? Nikt nie zaprosił mnie na mój własny rozwód!”
Wtedy wspomniałam o Bellamy’s.
„W tę sobotę?” – zapytała.
Łzy spływały jej po policzkach.
„Możemy porozmawiać z Dannym na osobności” – zasugerowałam.
„On wszystkiemu zaprzeczy. Zawsze tak robi, kiedy zadaję pytania”.
Potem powiedziałam: „Dobra. W takim razie zróbmy to ostrożnie”.
„On wszystkiemu zaprzeczy”.
Następnego ranka zadzwoniłam do Juliana.
Wspomniał, że chce błyszczącą warstwę wierzchnią, więc zaproponowałam mu kolejny termin.
„Kochanie, jesteś aniołem!” – krzyknął.
Julian przyszedł z mrożoną kawą dla nas obojga. „Jedna dla ciebie, jedna dla mnie, bo piękno wymaga nawodnienia”.
„Kawa to woda z ambicją!”
Podczas pracy zapytałam o sobotę.
Potwierdził wszystko. „Odrzuciłem już trzy stroje”.
Wtedy zapytałam: „A widziałeś w ogóle dokumenty rozwodowe swojego faceta?”
Julian zmarszczył brwi. „Nie. A czemu?”
„Jeśli planujecie wspólną przyszłość, zasługujesz na to, żeby wiedzieć, jak wygląda sytuacja”.
Jego uśmiech zniknął. „Myślisz, że on kłamie?”
„Myślę, że powinieneś zapytać go wprost”.
Julian wpatrywał się w swoje paznokcie. „Masz rację”.
Zanim wyszedł, obiecał, że porozmawia z Dannym.
Julian nie był okrutny. Uwierzył w słowa Danny’ego, że jego małżeństwo się rozpada.
W piątek wieczorem zadzwonił Julian. „Raven, kochanie, mamy problem!”
„Zapytałem mojego faceta o rozwód”.
„Zirytował się! Powiedział, że na niego naciskam!”
„Ale przeprosił” – kontynuował Julian. „Obiecał, że w sobotę wszystko mi wyjaśni”.
Potem jego głos złagodniał. – Myślisz, że jestem czyjąś brudną tajemnicą?
Przełknęłam ślinę. – Myślę, że zasługujesz na prawdę.
Westchnął. „Cóż, lepiej, żeby miał naprawdę dobre wyjaśnienie”.
Po tym, jak się rozłączyliśmy, zadzwoniłam do Taylor.
Miałyśmy iść do Bellamy’s, a jej młodsza siostra, Denise, miała nam towarzyszyć, żeby nas wesprzeć.
Przypomniałam jej, że wciąż może zmienić zdanie.
– Nie zmienię zdania – powiedziała.
W sobotę wieczorem Taylor miała na sobie czarną sukienkę i czerwone paznokcie, które pomalowałam jej tego popołudnia.
Ręce jej drżały, gdy Denise wiozła nas do restauracji.
– Czuję się śmiesznie – szepnęła Taylor.
„Bo część mnie wciąż ma nadzieję, że istnieje jakieś wyjaśnienie”.
Ścisnęłam jej dłoń. – No to się dowiemy.
Dotarliśmy tam tuż po ósmej.
Przez wejście dostrzegłam Danny’ego siedzącego z Julianem w kącie przy stoliku.
Julian miał na sobie zieloną kurtkę.
Wyglądał na szczęśliwszego, niż Taylor widziała go od miesięcy!
Staliśmy przy ozdobnej przegrodzie, a Taylor zastanawiała się, czy podejść.
Wtedy Julian sięgnął przez stół.
Taylor mocniej ścisnęła moją dłoń. – O Boże – szepnęła.
– Możemy wyjść – powiedziałam.
Julian pochylił się do przodu.
Taylor gwałtownie wciągnęła powietrze.
Przez chwilę myślałam, że się odwróci.
Zamiast tego wyprostowała ramiona i nagle ruszyła w stronę ich stolika!
Denise i ja poszłyśmy za nią.
Danny podniósł wzrok. Zbladł. „Taylor?”
Uśmiechnęła się. „Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy, kochanie!”
Jej mąż odskoczył do tyłu, przewracając szklankę z wodą na kolana.
Julian podskoczył. „Och, kochanie! Twoje spodnie!”
Potem spojrzał na Taylor. „Chwila. Kim jeste ś?”
Taylor spojrzała mu prosto w oczy. „Jestem żoną Danny’ego”.
Potem zaśmiał się nerwowo i spojrzał na Danny’ego.
Taylor skrzyżowała ręce. „Czy Danny powiedział ci, że jesteśmy w separacji?”
– Tak – wykrztusił Julian.
„Ciekawe. Bo jeszcze dziś wieczorem myślałam, że próbujemy uratować nasze małżeństwo”.
Julian przestał się uśmiechać.
Odwrócił się do Danny’ego. „Słucham?”
Julian przestał się uśmiechać.
Danny otworzył usta, ale zaraz je zamknął.
Julian spojrzał z powrotem na Taylor. „Naprawdę nie wiesz o rozwodzie?”
„Nie ma żadnego rozwodu”.
Julianowi opadła szczęka.
Taylor dodała: „I najwyraźniej jestem jego drogą współlokatorką”.
Julian spojrzał na Danny’ego. – Powiedziałeś mi, że się zgodziła!
– Julian, proszę – szepnął Danny.
„Och, nie mów mi tu »Julian, proszę«! Pytałem cię o to wczoraj!”
Mąż Taylor rozejrzał się po ludziach, którzy się gapili. „Możemy to omówić na osobności?”
„Pytałem cię już wczoraj!”
Taylor wydała z siebie gorzki śmiech. – Miałeś mnóstwo czasu na rozmowy na osobności.
Julian wstał. – Chcę coś wyjaśnić. – Wskazał na Taylor. – Powiedziałeś mi, że ta kobieta przestała cię kochać.
Danny nic nie powiedział.
„Powiedziałeś mi, że ona wiedziała o nas!”
Danny nic nie powiedział.
Julian oparł ręce na biodrach. „Stary, myślałem, że spotykam się z facetem, który jeszcze nie zakończył rozwodu. Chcesz mi powiedzieć, że spotykałem się z facetem bez sumienia?”
Denise wydała z siebie dźwięk, jakby się dusiła.
Danny potarł czoło. „To skomplikowane”.
Julian sapnął. „Skomplikowane?! Kochanie, składanie mebli jest skomplikowane! A ty wymyśliłeś sobie cały rozwód!”
Taylor wtrąciła się: „Danny, nie obchodzi mnie, że pociągają cię faceci. Obchodzi mnie to, że mnie okłamałeś”.
Danny spuścił głowę. „Bałem się”.
Taylor powoli skinęła głową. „Więc uznałeś, że lepiej będzie stracić nasze małżeństwo?”
Danny nie potrafił odpowiedzieć.
Właśnie wtedy podszedł do nas kierownik i poprosił, żebyśmy wyszli.
Na zewnątrz, po tym jak Danny wyszedł, Julian wybuchnął płaczem. „Tak mi przykro” – powiedział do Taylor.
Ona potrząsnęła głową. – Nie wiedziałeś.
Taylor powoli skinęła głową.
„Wiedziałem, że jest żonaty! Ale on przysięgał, że jesteście w separacji! Pytałem go o to tyle razy!”
Pokazał jej wiadomości, w których Danny wielokrotnie obiecywał rozwód.
Taylor przeczytała je w milczeniu.
– Wszystko w porządku? – zapytałam Taylor.
„Nie” – odpowiedziała. „Ale będzie dobrze”.
Wtedy Julian rzucił okiem na restaurację. „Nie mogę uwierzyć, że kupiłem temu facetowi buty na rocznicę!”
Denise mrugnęła. „Buty na rocznicę?”
„Dziewięć miesięcy razem! Chciałem wyglądać wyjątkowo”.
Taylor gapiła się na niego.
I wtedy, zupełnie niespodziewanie, roześmiała się! „Przepraszam. Dzisiaj też miałam rocznicę”.
Julian wyglądał na przerażonego. „Och, kochanie!”
Taylor zawahała się, zanim przyjęła jego uścisk.
A ja stałam tam, zastanawiając się, jak manicure zamienił się w najdziwniejszą rocznicę, jaką można sobie wyobrazić.
W ciągu następnych kilku tygodni Taylor zatrudniła adwokata rozwodowego.
Danny wprowadził się do mieszkania.
Przyznał, że od lat zmagał się z tym, by szczerze mówić o swojej seksualności.
Taylor słuchała, nie oceniając go.
Ale ona powiedziała mu: „Mogłeś mi zaufać i powiedzieć prawdę. Zamiast tego sprawiłeś, że uwierzyłam, że nie zasługuję na miłość”.
Taylor przyjęła jego przeprosiny, ale nie wróciła do niego.
W tę samą sobotę Julian zerwał z Dannym.
Później Danny wysłał mu róże.
– „Róże!?” – narzekał Julian przez telefon. – „Raven, ten facet kłamał przez dziewięć miesięcy i myślał, że 12 kwiatów to naprawi. To przynajmniej przynieś cały ogród!”
Śmiałam się tak mocno, że Marcus przyszedł sprawdzić, co u mnie.
A potem, w piątek po południu, Taylor weszła do mojego salonu...
Gapiłam się na nich. „Proszę, powiedz mi, że mam halucynacje!”
Taylor uśmiechnęła się szeroko. „Mamy umówione wizyty”.
Julian podniósł rękę. „Pasujące manicure, kochanie. Świętujemy!”
Taylor uśmiechnęła się. „Pozbycie się tego samego bólu głowy”.
Trzy miesiące później Taylor czuła się już lepiej.
Zaczęła podróżować z Denise i odnawiać kontakty z przyjaciółmi.
Julian stał się jednym z jej najbliższych przyjaciół.
Co piątek nawet jedli razem kolację!
Pewnego popołudnia do mojego salonu wszedł Danny, szukając bonu podarunkowego dla żony swojego partnera biznesowego.
Taylor i Julian siedzieli w poczekalni!
Julian opuścił okulary przeciwsłoneczne. „No proszę, proszę, proszę. Zobacz, kogo tu przyniosło rozwód”.
Taylor zakryła usta dłonią.
Uśmiechnęłam się. „Witaj w Raven’s Nails, Danny. Przyszedłeś na manicure czy na pełną spowiedź?”
Spojrzał na nas po kolei. „Wrócę innym razem”.
– Świetny wybór – powiedział Julian. – Wybór odpowiedniego momentu nigdy nie był twoją mocną stroną.
Gdy tylko drzwi się zamknęły, Taylor wybuchnęła śmiechem!
Spojrzał na nas po kolei.
Julian wstał i wykonał teatralny ukłon. „Panie, wygląda na to, że śmieci same się wyniosły!”
O mało co nie spadłam ze stołka!
Tego wieczoru opowiedziałam Marcusowi o wszystkim.
Potrząsnął głową. „Zdajesz sobie sprawę, że większość ludzi po prostu idzie do pracy i maluje paznokcie, prawda?”
Uśmiechnęłam się. „Większość ludzi nie ma takich klientów jak ja”.
Później Taylor wysłała mi zdjęcie, na którym razem z Julianem delektują się kolacją.
Chciałam, żeby Taylor dowiedziała się prawdy, bo nie mogłam znieść tego, jak obwiniała się za to, że Danny się od niej oddalił.
Nigdy nie spodziewałam się, że zaprzyjaźni się z osobą, z którą spotykał się Danny.
Taylor straciła swoje małżeństwo.
Julian nie zdobył wymarzonego chłopaka.
Ale żadne z nich nie musiało już dłużej wierzyć w kłamstwa Danny’ego.
A Taylor, która kiedyś siedziała na moim fotelu i pytała, czy wciąż jest piękna, w końcu spojrzała w lustro i uśmiechnęła się, nie czekając, aż jej mąż to zauważy.
Ale za każdym razem, gdy klientka zaczyna się chwalić swoim żonatym chłopakiem, odsuwam buteleczkę z lakierem od krawędzi stołu.
Bo najwyraźniej bycie manikiurzystką wiąże się z większą dawką dramatu, niż ktokolwiek mnie ostrzegał.